
ماه ماه ماه
مگذر از اقیانوسهای تاریک
امواج زیبای سبز ترا فرومیکشند
و درانتهای اقیانوسها ، بیابان است
با خارها ی پنهان سرد
که می خلند در ابریشم قلبت
ماه ماه ماه
از راه دریا ها مرو
مرغان آواز خوان ترا فرو می کشند
و درانتهای دریا ها
خزه های نومیدی است
و بستر تاریک شب
ماه ماه ماه
به زمین باز نگرد
فرشته غمگین آسمانها باش
و اشک هایت را به ابرها بسپار
*************

پیله ات چه شد کرم کوچک تنها
آنرا شکستم تا پروانه باشم
باد روی شاخه کاج پرید
" آه چه دیر آمدی چه دیر"
دیگر گلی نماند ه است تا تو پروانه اش باشی"
آب از قندیلک های خندان چکید
به پیله ات برگرد کرم کوچک تنها
"من دیگر اما پیله ای ندارم
آنرا شکستم تا پروانه ای باشم
پس به میان شاخه های برفی کاج برو
منقار پرندگان مرگ منتظرند
*******

امشب ماه دف اش ر ا به رودخانه انداخته است
وسنگریزه ها و ماهی ها آنرا شکسته اند
دنباله هایش را باد به ساحل می برد
و تکه هایش را درختان دست بدست میدهند
امشب ماه درمیان ابرها بی هیچ آوازی نشسته است